بی دندون میاد سراغم. اینم یه شعر از آقای ناصر کشاورز به همین مناسبت.

دندان من لق بود

 اما نمی افتاد

 انگشت من گاهی

 آن را تکان می داد

 دندان لق انگار

 همبازی من بود

 او مثل من بیزار

 از چیز خوردن بود

با او غذاها را

 کامل نمی شد خورد

 از خوردن چیزی

 لذت نمی شد برد

 تا اینکه او امروز

 یکدفعه شد کَنده

 دیدم در آیینه

 غش کردم از خنده

(از کتاب گنجشک و پروانه - ناصر کشاورز)

                                            این یادگاریا رو مامانی و دوستش برای محیا و دوستاش درست کردن                                     

محیا و همکلاسیاش در حال اجرای سرود

با محیا یه فیلم مستند می دیدیم راجع به خونه سازی عنکبوت .فیلم با دور تند نشون

 داده می شد.عنکبوته خیلی ماهرانه و هنرمندانه توفاصله دوتا درخت تار بست و کم کم

 هی به ردیف تاراش اضافه کرد و دور زد و بالا رفت پایین اومد تا بعد از کلی زحمت

 و صرف هنر و سلیقه خونه زیبا و دیدنی جناب عنکبوت آماده شد.محیا هم باعلاقه فیلم

 رو دنبال می کرد که.. یهو یه خفاش نمی دونم از کدوم گوری بلند شد و بال زد و بال زد و

 یک راست رفت سراغ عنکبوت بخت برگشته و درسته قورتش داد و خونه اش رو هم

 درب و داغون کرد که یکدفعه صدای جیغ و گریه محیا دراومد.مثل چی اشک می ریخت

 وپشت سرهم میگفت: چرا خوردتش؟ مگه بیچاره چیکار کرده بود؟یه ساعت زحمت

 کشید و با این سختی خونه اش رو ساخت.چرا نرفت یه چیز دیگه پیدا کنه و بخوره؟چرا

 خفاشا برگ نمی خورن؟و...

و من هرچی راجع به چرخه حیات و زندگی موجودات و رسم زمونه و از این جورچیزا

 فلسفه بافی کردم اشک دخترکم بند نیومد که نیومد.  

محیا رفته اردو منم امروز نرفتم اداره.نشستم تو خونه و هی فکر و خیالای

 جوراجور میاد سراغم. تا پنج عصر که دخترکوچولوم برگرده...